در چابهار، آنجا که سکونتگاه‌های غیررسمی، جامه‌ روستا به تن کرده‌اند، زنان و دختران سرزمینم، ایران، امید را می‌بافند و نقش خیال بر بوم واقعیت می‌زنند. دستانشان، خسته اما استوار، سوزن را به رقص درمی‌آورند تا سوزن‌دوزی، تابلویی شود از آرزوهایشان؛ سربلندی ایران، نوای پنهان در هر گره‌شان.
این نقش‌ها، تجلی رنج و هنر همین زنان و دختران در ذیل اجرای طرح آبادانی و پیشرفت منظومه روستایی چابهار است.